Pożegnania

Wspomnienia o Kolegach, którzy odeszli na wieczną wartę:

 

Ostatnie pożegnanie ppłk. E. Dominiczka.

 

Aleksander Mituta – wspomnienie 

alekW dniu 16.07.2015r. odszedł od nas kol. płk dr inż. Aleksander Wojciech MITUTA /ur. 21.03.1949r./. Pogrzeb odbył się w dniu 22.07 na cmentarzu Świętego Ducha przy ul. Bardzkiej /cmentarz został otwarty 1918 r. pw. Św. Henryka/.
Skromnego Kolegę pożegnali Koledzy z byłej WSOIW i obecnej WSOWL, Koledzy z ZŻWP Koła „Saper” i SIMP – Koło nr 17 „Techniki Wojskowej” – którego był Prezesem.
Po ukończeniu Technikum Mechaniczno-Elektrycznego w Koninie został przy-jęty na WAT /Wydział Mechaniczny/, którą ukończył w 1974r. i został skierowany do OSPiOMInż. /OSSWI/ w Ełku. Pełnił funkcję dowódcy plutonu i wykładowcy. Od roku 1976 był związany z WSOWI /WSOIW/. Przeszedł stanowiska służbowe od starszego instruktora w Cyklu Mechanizacji, poprzez zastępcy Kierownika Zakładu, a następnie Szefa Katedry Eksploatacji Sprzętu Technicznego /KEST/. Służbę wojskową zakończył, jako adiunkt – Kierownik ZEST w WSOWL. W latach 1980-1984 ukończył studia doktoranckie i uzyskał tytuł doktora nauk technicznych na Wydziale Mechanicznym WAT. Wielokrotnie wyróżniany.
Swoją pracowitością w zespole Cyklu Mechanizacji, a następnie Zakładu Eksploatacji Sprzętu Technicznego /ZEST/ w znaczny sposób przyczynił się do stworzenia Katedry. Duża i głęboka wiedza w zakresie eksploatacji sprzętu technicznego /nie tylko znajdującego się na wyposażeniu Wojsk Inżynieryjnych/ oraz procesu dydaktycznego /z ukierunkowaniem na kształcenie/ pozwoliło Jemu, jak i współpracownikom osiągać wysokie wyniki w tych przedsięwzięciach w których oceniani byli dydaktycy w WSOIW!
Kol. płk dr inż. Aleksander MITUTA lubił pracę samodzielną w rozwiązywaniu wszelkich problemów np. w innowacyjności procesu kształcenia, czy też pracach naukowo-badawczych w zakresie dydaktyki czy też usprawnienie techniki. Wyniki swoich prac publikował na łamach Wojskowego Przeglądu Technicznego, Przeglądu Wojsk Lądowych, Przeglądy Kwatermistrzowskiego itp. Był autorem i współautorem skryptów, sprawozdań z prac naukowo-badawczych, konferencji, sympozjów /ok. 50/. Nowator i racjonalizator. Wiele prac zostało wcielonych w praktyce.
Po przejściu na emeryturę związał się z Kołem „Saper”, a głownie z SIMP, gdzie pełnił różne stanowiska w Zarządzie Koła nr 17 „Technika Wojskowa” – ostatnio był jego Przewodniczącym. Pracował z wielkim zaangażowaniem i poświęceniem.
Organizował spotkania koleżeńskie w Ostrej Górze i innych miejscowościach na terenie Dolnego Śląska w ramach Koła SIMP, jak i kolegów z KEST /ZEST/. Angażował się w pracach społecznych na terenie swego miejsca zamieszkania, w ramach Wspólnoty Mieszkaniowej.
Pożegnaliśmy wspaniałego Kolegę, Przyjaciela, ba Człowieka. Człowieka cichego, spokojnego, rozważnego i bezkonfliktowego. Niech Ziemia będzie Mu lekka, Wszechmogący łaskawy, a My – pamiętajmy i wspominajmy o Nim – takim jakim był w rzeczywistości!

Opracowali:
Kol. Andrzej Sypniewski
Kol. Antoni Tunkiewicz
Z Koło „Saper” i Koło 17 TW SIMP

Śpieszmy się kochać ludzi tak szybko odchodzą
zostają po nich buty i telefon głuchy…

[ Ks. Jan Twardowski ]

 

WSPOMNIENIE O PŁK JANIE JEZIERSKIM

JezierskiJan_płk

Pożegnaliśmy kolegę naszej żołnierskiej służby, członka Koła „SAPER” Związku Żołnierzy Wojska Polskiego, członka Związku Inwalidów Wojennych Rzeczpospolitej Polskiej, wspaniałego sąsiada oraz wielkiego patriotę – Płk Jana JEZIERSKIEGO.

W naszym odczuciu był ogromnie serdecznym, dobrym i skromnym człowiekiem. Dlatego też uczestnictwo w Jego ostatniej drodze miało dla nas duże znaczenie. Wspominamy wszystkie sprawy i działania, które łączyły nas ze śp. płk. Janem JEZIERSKIM. Było ich tak wiele, że i trudno wszystkie wymienić.

Urodził się 24 czerwca 1925 roku w m. Eljaszówka na Wołyniu. Jako młody, zaledwie 18. letni chłopak przeżył straszne chwile podczas mordów Polaków na Wołyniu, jak i w walce w szeregach 27 Wołyńskiej Dywizji Piechoty Armii Krajowej.

Zawodową służbę wojskową rozpoczął 10 października 1944 roku jako strzelec w Szkole Podoficerskiej 9 pułku piechoty. Następnie pełnił stanowiska dowódcze w Zapasowym Batalionie Oficerów Rezerwy, 34 pułku Artylerii i 39 pułku piechoty 12 Dywizji Pancernej, z którego został skierowany 1 stycznia 1946 roku do Oficerskiej Szkoły Piechoty. Po jej ukończeniu – 14 lutego 1947 roku – pełnił funkcje na różnych stanowiskach dowódczych w jednostkach wojskowych i Sztabie Okręgu Warszawskiego, w międzyczasie podnosząc kwalifikacje na Kursie Oficerów Służb Chemicznych i Kursie Oficerów Służb Technicznych. 10 grudnia 1951 roku rozpoczyna pracę dydaktyczną początkowo jako wykładowca wyszkolenia chemicznego w Oficerskiej Szkole Wojsk Pancernych i Zmechanizowanych, a następnie od 27 lipca 1952 roku w Oficerskiej Szkole Inżynieryjnej, późniejszej już nie istniejącej, Wyższej Szkole Oficerskiej Wojsk Inżynieryjnych.

Z zawodowej służby wojskowej odszedł 6 grudnia 1980 roku. W trakcie swojej 37 letniej służby wyróżniał się niezwykłą pracowitością i zaangażowaniem. Cechy te pozwalały Mu być wychowawcą kilkudziesięciu kolejnych zastępów młodych adeptów saperskiej służby. Wszechstronna wiedza, jasność umysłu i przenikliwość myśli decydowały, iż przez lata służby i pracy w saperskich szeregach był darzony wielką sympatią i szacunkiem.

Jego trud, praca i zaangażowanie było doceniane. Za wybitne osiągnięcia służbowe awansował na kolejne stopnie wojskowe od porucznika do pułkownika i był wielokrotnie wyróżniany medalami resortowymi i odznaczeniami państwowymi włącznie z KRZYŻEM KAWALERSKIM ORDERU ODRODZENIA POLSKI nadanym w 1978 roku.

Zmarł 9 lutego 2015 r., a pochowany został w dniu 14 lutego na cmentarzu przy ul. Bardzkiej we Wrocławiu.

Andrzej Sypniewski

 

 

img075

Wspomnienie o płk dr n. med. Janie Szymańskim


Podpułkownik Ireneusz PIGIEŁ (1929-02.02.2014) po ukończeniu studiów w Wojskowej Akademii Technicznej, pełnił służbę w pionie technicznym w jednostkach wojskowych i Szefostwie Wojsk Inżynieryjnych Śląskiego Okręgu Wojskowego. Od 1980r. do czasu zwolnienia z wojskowej służby zawodowej pracował w Wojewódzkim Inspektoracie Obrony Cywilnej. Na wszystkich stanowiskach służbowych wywiązywał się należycie ze swoich obowiązków. Cechowała go niezwykła pracowitość i dokładność. Jego spokój i rozwaga w działaniu wpływała pozytywnie na otoczenie. Samodzielnie i z pełnym zaangażowaniem rozwiązywał problemy wynikające z wykonywanych obowiązków. Wnosił wiele inwencji i twórczych rozwiązań w pracy służbowej. Prawidłowo kierował zespołem ludzi dbając jednocześnie o dobre stosunki międzyludzkie. Posiadał wielki autorytet u swoich podwładnych. Aktywnie pracował w organizacjach społeczno-politycznych. Za działalność służbową był wielokrotnie wyróżniany medalami oraz Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.

Pochowany został w dniu 07.02.2014r., na cmentarzu przy ulicy Bardzkiej.

Jerzy Marczak

Major Józef Wuchowicz (23.03.1926 – 18.04.2013), urodził się we Lwowie, gdzie przeżył swoje młodzieńcze lata i gdzie historia bohaterskiego miasta, miasta Orląt Lwowskich wywarła trwały ślad w psychice młodego człowieka i ukształtowała postawę obywatelską. W tym czasie przeżył dwie okupacje; sowiecką i niemiecką. We wrześni 1944 r. zostawił swój dom i poszedł walczyć o wolną i niepodległą ojczyznę. Do boju poszedł z Samodzielnym Szwadronem Łączności w składzie l DK, biorąc udział w bitwie pod Mirosławcem, Gryficami i w walkach o Berlin. Po kapitulacji Niemiec znalazł się w l Pułku Ułanów, skąd w kwietniu 1946 r. został zdemobilizowany. Powołany ponownie do wojska w 1951 r. ukończył OSP i jako oficer pionu wychowawczego pełnił służbę do 1961 r., w tym czasie jego rodzina repatriowała się ze Lwowa do Wrocławia i dla tego miasta poświęciła dalsze swoje życie. Mjr Józef Wuchowicz do emerytury pracował w WSS „Społem” będąc tam jednocześnie przewodniczącym Związku Zawodowego, działaczem Związku Kombatantów i KOR. W dowód uznania nadano mu tytuł Zasłużonego pracownika Rady Narodowej i wyróżniono Srebrną odznaką Zasłużonego dla Dolnego Śląska i Złotą Odznaką Zasłużonego dla Wrocławia, w 1981 r. znalazł się w gronie założycieli ZBŻZ, gdzie następnie pełnił szereg funkcji związkowych. Odzwierciedleniem jego zaangażowania był awans do stopnia kapitana a następnie majora i uzyskanie wszelkich możliwych wyróżnień związkowych. Ojczyzna za zasługi odwdzięczyła się wieloma odznaczeniami, w tym Srebrnym i Złotym Krzyżem Zasługi oraz KKOOP. Pochowany został z najwyższymi honorami na cmentarzu pod wez. św. Wawrzyńca przy ul. Bujwida we Wrocławiu.

płk Jan Byra

 

Płk mgr Bogusław ORŁOWSKI (26.11.1929- 01.07.2012) urodził się w Pacanowie, na Ziemi Świętokrzyskiej. Tam, w gronie rodzinnym zamieszkiwał do lat powojennych. W sąsiednim Busku Zdroju skończył szkołę podstawową. W 1947 r. przybył do Wrocławia, gdzie ukończył szkołę średnią , i podjął pracę w przedsiębiorstwie energetycznym. W1951 r. został wcielony do zasadniczej służby wojskowej, do 14. Samodzielnego Pułku Artylerii Przeciwlotniczej. Po roku służby, skierowano go do Oficerskiej Szkoły Kwatermistrzowskiej w Poznaniu , którą ukończył w 1953r., uzyskując jednocześnie stopień oficerski. Pracował następnie w służbach kwaterunkowych i kwatermistrzowskich Śląskiego Okręgu Wojskowego: w latach 1954-1958 jako kierownik sekcji kwaterunkowo-eksploatacyjnej w Wydziale Administracyjno-Gospodarczym Sztabu ŚOW a następnie w latach 1958-1972 jako Szef WAK-u nr 1 we Wrocławiu, szef GAM-u we Wrocławiu, Szef WAK-u w Brzegu, szef WAK-u Nr 9 we Wrocławiu Strachowicach.
W latach 70. XX w., zorganizował kolejno dwa wojskowe przedsiębiorstwa budowlane. Pierwsze, w 1974r. – Wojskowe Zakłady Remontowo-Budowlane, a następnie na ich bazie i 32. Pułku inż.-bud. w 1978r. – Wojskowe Zakłady Budowlane, w których pełnił obowiązki Dyrektora Naczelnego. Wojskowe Zakłady Budowlane we Wrocławiu w tym czasie, były największym przedsiębiorstwem budowlanymi w Wojsku Polskim, osiągającym najlepsze wyniki ekonomiczno-produkcyjne.
W 1983r., w dowód uznania płk Orłowski został wyznaczony na Szefa WRZKB we Wrocławiu, którym kierował 8 lat. W tym czasie zostało rozbudowanych i zmodernizowanych szereg obiektów i kompleksów wojskowych, głównie szkoleniowych, służby zdrowia i wypoczynkowych. Uległy również znacznej poprawie warunki mieszkaniowe kadry i ich rodzin we Wrocławiu i w garnizonie wrocławskim.
W 1991 r., po 40-letniej służbie wojskowej, został przeniesiony na emeryturę, a już w 1993r. został członkiem Koła „ Budowlani” ZBŻZiORWP we Wrocławiu.
Odszedł na wieczną wartę pozostawiając żonę – Mariannę, syna – Marka i wnuczkę – Izabelę.
W dniu 6 lipca został pochowany na Cmentarzu Komunalnym przy ul. Grabiszyńskiej, we Wrocławiu, zgodnie z wojskowym ceremoniałem, z udziałem podwładnych, kolegów, współpracowników, przyjaciół i znajomych. Słowo pożegnalne wygłosił prezes Koła ZŻWP „Budowlani” płk Jan Stępień.
Marian Mora

     Płk inż. Alfred Kotowicz (21.02.1932 – 06.11.2011) urodził się Myszkowie na Ziemi Zawierciańskiej. Tam ukończył również podstawowe i średnie wykształcenie. W 1956 r. ukończył studia wyższe – techniczne na Politechnice Śląskiej w Gliwicach. Po trzyletniej pracy zawodowej na Górnym Śląsku, głównie w charakterze inspektora nadzoru robót wodno-kanalizacyjnych i grzewczych, poprosił w 1959 r. o przyjęcie do zawodowej służby wojskowej. Decyzja ta podyktowana była głównie wykazywanymi od najmłodszych lat zainteresowaniami organizacjami mundurowymi. Był w latach szkolnych zamiłowanym harcerzem i junakiem organizacji Służba Polsce. Będąc oficerem po Studium Wojskowym na Politechnice Gliwickiej, zostaje 20.03.1959 r. wcielony do zawodowej służby wojskowej i w stopniu podporucznika skierowany do pełnienia obowiązków służbowych w Zarządzie Kwaterunkowo-Budowlanym ŚOW.
W latach 1959-1965 pełniąc obowiązki pomocnika szefa wydziału technicznego nadzoruje wykonawstwo sieci wodociągowo-kanalizacyjnych i grzewczych, budowę kotłowni parowych i wodnych, wentylacji mechanicznych, studzien wierconych, stacji hydroforowych, kotłów grzewczych w kompleksach wojskowych i uzdatniania wody w obiektach wojskowych na terenie ŚOW. W latach 1965-1984 pełni obowiązki rzeczoznawcy i starszego rzeczoznawcy w Delegaturze nr 5 Wojskowego Dozoru Technicznego. Pod Jego nadzorem pozostają wówczas stałe zbiorniki ciśnieniowe, kotły parowe i wodne, wytwornice acetylenowe i przenośne zbiorniki ciśnieniowe w jednostkach wojskowych i na poligonach ŚOW.
W latach 1984-1992 jest Szefem Delegatury nr 5 Wojskowego Dozoru Technicznego we Wrocławiu i odpowiada za funkcjonowanie wszystkich urządzeń ciśnieniowych na terenie ŚOW. Obok odpowiedzialnej działalności służbowej płk Alfred Kotowicz jest zamiłowanym i aktywnym autorem publikacji technicznych, turystą, narciarzem i żeglarzem.
W latach 70-tych publikuje w „Dozorze Technicznym” artykuły na temat konstrukcji, eksploatacji i dozorowania kotłów parowych, a w latach 80-tych, Krajowa Spółdzielnia Pracy „Oświata” wydaje Jego książkę pt. „Palacz kotłów grzewczych” i „Poradnik palacza kotłów grzewczych w kompleksach wojskowych”. Jako czynny i zamiłowany turysta i narciarz zdobywa uprawnienia sternika III klasy, patent sternika jachtowego, brązową odznakę narciarską.
W lutym i marcu 1966 r. wystąpił w telewizyjnej Wielkiej Grze w dziedzinie geografia Polski, prowadzonej przez znanego redaktora Ryszarda Serafinowicza.
Za wzorową i odpowiedzialną działalność zawodową i służbę wojskową został uhonorowany wieloma wyróżnieniami oraz odznaczony medalami i orderami wojskowymi zawodowymi, społecznymi i państwowymi z Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski włącznie.
Lata w stanie spoczynku, od 1992 r. spędza w aktywnej działalności społecznej w Związku Byłych Żołnierzy Zawodowych i Oficerów Rezerwy WP w kole „Budowlani” we Wrocławiu, nadal czynnie uprawia turystykę zwiedzając zamki i pałace o charakterze muzealnym i ciekawej unikatowej architekturze. Troskliwie opiekował się rodziną jako mąż, ojciec, dziadek i pradziadek.
Został w dniu 10 listopada 2011 r. godnie pożegnany z należnym ceremoniałem wojskowym i kościelnym przez rodzinę, kolegów i przyjaciół, i pochowany na cmentarzu parafialnym we Wrocławiu-Klecinie. Słowo pożegnalne wygłosił nad jego grobem Prezes Koła ZŻWP „Budowlani” we Wrocławiu płk wss Jan Stępień.
Marian Mora

Płk mgr Ignacy Rudnicki (08.02.1921 – 07.11.2011) urodził się w Grabowcu koło Tarnopola. Lata młodzieńcze spędził w domu rodzinnym kończąc naukę podstawową w miejscowej szkole. W 1942 r. zostaje aresztowany przez ukraińską policję za przynależność do związku strzeleckiego im. Marszałka Józefa Piłsudskiego i oddany do dyspozycji faszystowskiego gestapo. Lata 1942-1944 przebywa w obozie koncentracyjnym w Borkach Wielkich i w majątku niemieckim „Liginszacht” w Grabowcu. W 1944 roku zostaje powołany do Wojska Polskiego i wcielony do 4-tego Szkolnego Batalionu Piechoty 4-tej Dywizji WP. W 1945 r. w składzie 16 Pułku Piechoty 6-tej Dywizji, jako dowódca plutonu uczestniczy w walkach o zdobycie Wału Pomorskiego i wyzwoleniu Kołobrzegu, gdzie został ranny. W 1945 r., po ukończeniu Oficerskiej Szkoły w Grajfenbergu, został awansowany do stopnia podporucznika. W 1946 r. jako dowódca kompanii bierze czynny udział w walkach z bandami UPA w Bieszczadach.
W czerwcu 1946 r. zostaje skierowany do Oficerskiej Szkoły Pożarnictwa, po ukończeniu której, w kwietniu 1947 r. zostaje w organach Kwatermistrzostwa ŚOW inspektorem służby przeciwpożarowej. W latach 1951-1972 pełni obowiązki kierownika sekcji przeciwpożarowej. W tym czasie, kończy w latach pięćdziesiątych średnie wykształcenie, a w latach 70-tych – wyższe na Uniwersytecie Wrocławskim, uzyskując dyplom magistra prawa administracyjnego.
W latach 1972-1979 pełni obowiązki starszego inspektora przeciwpożarowego w Szefostwie Służby Zakwaterowania i Budownictwa ŚOW, a 27.01.1979 r. w stopniu pułkownika zostaje zwolniony z zawodowej służby wojskowej.
Będąc w stanie spoczynku należał i aktywnie uczestniczył w działalności Związku Byłych Żołnierzy Zawodowych w kole „Budowlani” we Wrocławiu i w Związku Kombatantów Rzeczpospolitej Polskiej i Byłych Więźniów Politycznych.
Był odznaczony KKOOP, Krzyżem Walecznych i Medalem za Odrę, Nysę i Bałtyk oraz wieloma odznaczeniami wojskowymi i państwowymi.
Z honorami wojskowymi i religijnymi pochowany w dniu 10 listopada 2011 r. na cmentarzu parafialnym we Wrocławiu przy ul. Bardzkiej.
Marian Mora

St. sierż. sztab. Edward Mąkowski (11.10.1931 – 18.10.2011). Urodził się w Liskowie koło Poznania. Powołany do odbycia służby wojskowej 1 października 1952 roku, przez kolejne 25 lat związał swoje życie z żołnierskim zawodem. Zawsze blisko szeregowych żołnierzy jako szef kompanii, baterii czy eskadry a następnie jako kierownik stołówki żołnierskiej. Od pierwszych dni założenia ZŻWP był jego członkiem i aktywnym działaczem. W kole im. 3 KOP jako członek Zarządu Koła szczególnie angażował się do opieki nad obłożnie chorymi członkami, poświęcając temu wiele czasu i trudu. Był szanowanym i lubianym Kolegą. Za swoja działalność związkową był wielokrotnie wyróżniany, w tym Srebrnym i Złotym Medalem Za Zasługi dla Obronności Kraju, Honorową i Brązową Odznaką Za Zasługi dla ZŻWP oraz wpisem do Księgi Honorowej Organizacji Wojewódzkiej Związku. Pochowany został na Cmentarzu Osobowickim we Wrocławiu przy udziale wojskowej asysty honorowej i sztandaru Związku.


ppłk mgr inż. Marian MASIUKIEWICZ ur. 01.04.1940 r. w Kuryłowcach, dopiero w 1958 r. repatriował się z rodziną z Grodzieńszczyzny do Polski. W latach 1960-91 pełnił służbę wojskową w jednostkach lotniczych, w tym m.in. na stanowiskach: starszy inspektor nadzoru służb kwatermistrzowskich 3 Korpusu OP /1979-81/, z-ca d-cy bz 11 plm /1981-83/, d-ca bz – z-ca d-cy 62 i 11 plm /1983-88/, kwatermistrz 3 Brygady Radiotechnicznej /1988-91/. Powierzano mu obowiązki w „zielonych” garnizonach w Krzesinach i Mierzęcicach, na trudnych odcinkach służb kwatermistrzowskich. Służbę pełnił z ogromnym zaangażowaniem, uzupełniał wykształcenie ogólne i fachowe. Na Akademii Rolniczej we Wrocławiu w 1970 r. uzyskał tytuł mgr inż. zootechnika.

Sprawdzianem jego zdolności organizatorskich było m. in. kwatermistrzowskie zabezpieczenie wizyty papieża Jana Pawła II we Wrocławiu w 1983 roku. Trzeba było wtedy zakwaterować, wyżywić i zaopatrzyć 4 tyś. żołnierzy i policjantów oraz zabezpieczyć w paliwo i obsługę 500 pojazdów mechanicznych. Innym wyzwaniem było w latach 1984-85 zabezpieczenie remontu lotniska z przebazowaniem pułku w warunki polowe w Poznaniu – Krzesinach. Kolejnym ogromnym przedsięwzięciem kwatermistrzowskim było zabezpieczenie wyjazdu pododdziałów 35 brt na poligon w Astrachaniu, gdzie w warunkach pustynnych trzeba było zapewnić dobre warunki służby żołnierzy i działania sprzętu w temperaturach sięgających 58ºC. Skutecznie przez wiele lat inspirował podległe służby kwatermistrzowskie w jednostkach lotniczych i radiotechnicznych do prowadzenia na wysokim poziomie gospodarki rolnej i hodowlanej.
W 1992 r. po zwolnieniu do rezerwy ze względu na stan zdrowia, podjął aktywną działalność społeczną. W latach 1994-98 był wiceprezesem Zarządu POD przy ul. Rogowskiej we Wrocławiu. Działacz ZBŻZ i ORWP – od 1998 do 2009 r. prezes Koła im. Piastów Śląskich. Organizator wielu atrakcyjnych przedsięwzięć programowo – organizacyjnych Koła w środowisku lotniczych emerytów. Potrafił w kole stworzyć atmosferę żołnierskiego koleżeństwa, co skutkowało systematycznym wzrostem stanu członków oraz faktem, że jego koło jako pierwsze we Wrocławiu skupiło też kobiety – wdowy po żołnierzach i byłe pracownice wojska. Ze szczególnym upodobaniem popularyzował tradycje i historię polskiego lotnictwa wśród młodego pokolenia. Wyrazem jego wybitnych zasług w działalności stowarzyszenia było w 2007 r. wpisanie do „Honorowej Księgi Zasłużonych dla ZBŻZ i ORWP”, a w 2009 r. nadanie mu tytułu Honorowego Prezesa Koła ZŻWP.
Organizator wielu imprez sportowo – obronnych Ligi Obrony Kraju dla drużyn wojskowych i środowiska cywilnego dzielnicy Wrocław Krzyki. Od 2002 r. był aktywnym członkiem Związku Żołnierzy LWP /dziś ZWiRWP/. Współorganizator szeregu zawodów strzeleckich oraz wspólnych imprez integracyjnych stowarzyszeń kombatanckich i żołnierskich. Systematycznie współorganizował uroczyste obchody rocznic i świąt wojskowych we wrocławskich miejscach pamięci narodowej. Uznany społecznik, cieszyl się ogromnym zaufaniem we wrocławskim środowisku lotniczym i żołnierskim. Wysoko sobie cenił zaproszenie do Parlamentu Europejskiego przez poseł Lidię GERINGER de OEDENBERG, jako nagrodę za pracę społeczną. W ubr. jego biogram dr Adam SZNAJDERSKI zamieścił w książce „Lotniczy Dolny Śląsk”. Był ciepłym i towarzyskim człowiekiem, wręcz „duszą towarzystwa”. W trakcie imprez koleżeńskich zawsze mogliśmy usłyszeć dowcipy i anegdoty w języku rosyjskim. Stworzył z żoną Barbarą wspaniały tandem w pracy oraz w domu, doczekali się dwóch synów i trojga wnucząt. Był bardzo dumny z syna – majora pilota.
Został odznaczony m.in. Krzyżem Kawalerskim OOP, Srebrnym Krzyżem Zasługi, srebrnymi medalami: Opiekun Miejsc Pamięci Narodowej i Za Zasługi dla LOK oraz Krzyżem LWP. Zmarł nagle 22 lipca br. i został pochowany w licznym gronie przyjaciół przez ks. prałata płk Janusza RADZIKA z wojskową asystą honorową na Cmentarzu Grabiszyn we Wrocławiu. Słowa pożegnalne wygłosili: wiceprezes ZG ZWiRWP ppłk mgr Krzysztof MAJER i prezes Koła, członek ZW ZŻWP ppłk pil. Kazimierz DERKACZ.
ppłk rez. mgr Krzysztof MAJER


Pod kirem przykrytym sztandarem wojskowym, przy salwie honorowej i sygnale Wojska Polskiego pożegnaliśmy odchodzącego na wieczną wartę Płk Mariana KUBIAKA /24.08.1925 – 17.05.2011/, seniora rodu, kombatanta, wieloletniego żołnierza WP, pracownika administracji wojskowej, XXX letniego członka ZZWP, kolegę i towarzysza broni.
Droga życiowa płk KUBIAKA wiodła od Sanoka, gdzie urodził się w rodzinie inteligencji pracującej, tamże ukończył szkołę powszechną i gimnazjum. W czasie wojny powołany (29.10.1944r.) do Wojska Polskiego i po ukończeniu Wojennej Szkoły Oficerskiej, skierowany na front i w szeregach 14pp 6DP przeszedł szlak bojowy od Wisły, po przez Wał Pomorski, Siekierki do Łaby Do 1951r dowodził pododdziałami w 6DP i 28pp 9DP, po czym po przeszkoleniu w Centrum Wyszkolenia Kwatermistrzowskiego pracował w rożnych garnizonach i jednostkach wojskowych na stanowiskach w służbie finansowej. Służbę zakończył 31.01.1980r na stanowisku Szefa Oddziału Ekonomiczno-Finansowego WRZKB we Wrocławiu.Po przejściu do rezerwy podjął pracę w WSzW i WBE gdzie przez 13 lat był inspektorem d/s emerytalno-rentowych. Od początku włączył się do prac organizacyjnych w tworzenie ZBŻZ, którego członkiem był od jego powstania i do ostatnich chwil był aktywnym działaczem w kole im. Śląskiego Okręgu Wojskowego. Od ponad sześćdziesięciu lat żonaty z Panią Marią, wychowali dwoje dzieci i doczekali się gromadki wnuków.Za czyny bojowe odznaczony Krzyżem Walecznych, Odznaką Grunwaldzką i kilkunastoma medalami bojowymi polskimi i sojuszniczymi. Za służbę i pracę w okresie pokoju otrzymał Order KKOOP, ZKZ, wiele Medali państwowych, resortowych i okolicznościowych. Posiada Odznakę Honorową zasłużonego dla ZBŻZ i medale XX i XXV lecia związku.Słowo pożegnania i wspomnienia o drodze życiowej płk. Mariana KUBIAKA, na cmentarzu Grabiszyńskim we Wrocławiu, wygłosił Prezes Koła ZŻWP im. Ślaskiego Okręgu Wojskowego ppłk dypl Mieczysław PIOTROWICZ.

                Wrocław, 25 maj 2011r.            Mieczysław PIOTROWICZ

 

Ppłk Marian Piątkowski (14.10.1929 r. – 22.04.2011 r.) urodził się w rodzinie chłopskiej w miejscowości Rogumce Wielkie koło Łomży. W listopadzie 1950 r. został powołany do odbycia służby wojskowej, z którą następnie związał całe swoje życie. Od 1954 roku, już jako oficer, zaczął zajmować się problematyką polityczno – wychowawczą, pełniąc kolejno obowiązki zastępcy dowódcy i instruktora sekcji. Od 1957 roku związał się służbą z jednostkami lotniczymi, w tym szczególnie ze Sztabem 3 Korpusu Obrony Powietrznej. W 1984 roku, po przejściu do rezerwy ze względu na stan zdrowia, natychmiast włączył się w wir pracy społecznej w naszym Związku. Za swoją sumienną dotychczasową pracę był wielokrotnie wyróżniany, w tym Srebrnym i Złotym Krzyżem Zasługi oraz Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. Pochowany został z wojskową asystą honorową na cmentarzu przy ul. Grabiszyńskiej we Wrocławiu.
V-ce Prezes Zarządu Koła ZŻWP im. 3 KOP.
płk w st. sp. mgr inż. Jan Byra