Historia

 


Zarys historii Wojewódzkiej Organizacji Związku (WOZ) we Wrocławiu

 

Poglądy środowiska emerytów i rencistów wojskowych
przed powstaniem Związku.

Sytuacja społeczno-polityczna i gospodarcza w jakiej powstawał w 1981 r. Związek Byłych Żołnierzy Zawodowych, w okresie jego istnienia ulegała istotnym przemianom. Zdominowały ją takie wydarzenia, jak: stan wojenny, powolna stabilizacja życia społeczno-politycznego, ponowne zaostrzenie się napięć społecznych i politycznych, konferencja „okrągłego stołu”, której wynikiem był historyczny kompromis i transformacja ustrojowa zapoczątkowana wygraniem przez opozycję wyborów do Sejmu i Senatu w dniu 4.06.1989 r.
Na przełomie lat siedemdziesiątych i osiemdziesiątych coraz liczniejsze były listy i petycje kierowane do Ministerstwa Obrony Narodowej zmierzające do wyodrębnienia się byłych żołnierzy zawodowych w oddzielną organizację, która posiadając osobowość prawną, mogłaby być rzecznikiem ich interesów. W tym celu z inicjatywy środowiska wojskowego byłych żołnierzy zawodowych, a także przy wsparciu Ministerstwa Obrony Narodowej postanowiono utworzyć Związek Byłych Żołnierzy Zawodowych.

Okoliczności powołania struktur wojewódzkich ZBŻZ.

Zamysł powołania do życia organizacji, która mogłaby bronić interesów społecznych i socjalnych żołnierzy zawodowych, zwolnionych z czynnej służby wojskowej, powstał wiele lat przed 1981 rokiem. Dopiero po 1980 roku, w okresie dużego ożywienia społecznego i politycznego, spowodowanego wydarzeniami sierpniowymi w naszym kraju, w środowisku byłych żołnierzy zawodowych wystąpiła potrzeba utworzenia odpowiedniego stowarzyszenia.
W wyniku różnych działań w środowisku, 10 marca 1981 r. rozpoczęły się rozmowy w sprawie powołania do życia ZBŻZ we Wrocławiu. Prowadził je zastępca szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego płk Jerzy Michałowicz z grupą oficerów społeczników. Byli to oficerowie rezerwy, podpułkownicy: Stanisław Bocheński, Janusz Karbowniczek, Tadeusz Muszel i Jerzy Zawadzki oraz płk Żółciński i płk Franciszek Grocki.
16 marca został powołany komitet założycielski Związku Byłych Żołnierzy Zawodowych, w skład którego weszli pułkownicy1: Ryszard Klebanowicz, Kazimierz Klijewski, Jan Klimczak, Józef Pietrzykowski, Stanisław Szarłat, Jan Szewczyk i Jan Wysocki. Na przewodniczącego wybrano płk. Jana Klimczaka.
31 marca komitet ten przyjął harmonogram przygotowań do zjazdu wojewódzkiego, a następnie dokonał oceny tworzenia się struktur związku na teranie garnizonu i województwa wrocławskiego. W tym czasie powstało 12. kół zrzeszających 448. członków. Były to koła przy: sztabie ŚOW, korpusie WOPK, WSzW i WKU-1, 4. Okręgowym Szpitalu Wojskowym, WSOWInż. i WSOWZmech. oraz studiach wyższych uczelni cywilnych Wrocławia, a także poza Wrocławiem przy COSSTWL w Oleśnicy oraz WKU w Miliczu.
I Zjazd Wojewódzki odbył się 29 kwietnia 1981 roku w Klubie ŚOW, w którym wzięło udział 70. delegatów i 18. zaproszonych gości. Krajowy komitet założycielski ZBŻZ reprezentował płk Antoni Jamroziński. Ukonstytuowały się władze wojewódzkie Związku: Zarząd Wojewódzki, Wojewódzka Komisja Rewizyjna oraz Wojewódzki Sąd Koleżeński. Prezesem ZW został płk Józef Pietrzykowski, przewodniczącym WKR płk Eugeniusz Sawicki, a przewodniczącym WSK płk Jerzy Zawadzki. Wiceprezesami zostali: płk Ryszard Klebanowicz i płk Władysław Smereka, a sekretarzem – płk Kazimierz Klijewski i skarbnikiem – płk Tadeusz Grudzień. Wybrano sześciu delegatów na zjazd krajowy: sierż. szt. Romana Dublanicę, ppłk. Romualda Gietkiewicza, kpt. Jana Grochockiego, płk. Ryszarda Klebanowicza, płk. Jana Klimczaka i płk. Leona Małka.

Działalność ZBŻZ w latach 1981-1989

Rozpoczynając swą działalność Zarząd Wojewódzki 14 maja 1981 r. powołał pięć komisji problemowych, na których oparł swą pracę merytoryczną. W siedzibie Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego zorganizowano biuro ZW, które w 1990 roku, po utworzeniu Wojskowego Biura Emerytalnego (WBE) przy ul. Mieszczańskiej, przeniesiono do wydzielonych mu pomieszczeń, gdzie mieści się do dzisiaj.
Pracą biura ZW do połowy 1989 r. kierował sekretarz ZW płk Jerzy Michałowicz, wspomagany przez członka zarządu płk. Aleksandra Łysakowskiego oraz inspektora ZW ppłk. Stanisława Włodarczyka. W marcu 1982 r. biuro ZW, niezależnie od organizacji pracy zarządu, rozpoczęło przydzielanie kart wczasowych dla swoich członków, a od roku 1987 dla wszystkich emerytów i rencistów wojskowych. W tymże roku Zarząd Wojewódzki rozpoczął także opiniowanie wniosków o doraźną pomoc finansową dla swoich członków, która to działalność kontynuowana jest do dzisiaj.
Organizatorem Zarządu Wojewódzkiego i jego pierwszym prezesem był płk Józef Pietrzykowski, który pełnił tę funkcję przez dwie kadencje (1981 – 1989). Za działalność związkową został wyróżniony Honorową Odznaką Związku i wpisem do Honorowej Księgi „Zasłużony dla ZBŻZ”.
W strukturze ZW, w I kadencji 20. osobowym i w następnych do 25. członków, obok prezesa występowali dwaj wiceprezesi, sekretarz i skarbnik oraz komisje problemowe, których liczba w kolejnych kadencjach była różna (od pięciu do trzech). Pracami ZW między jego posiedzeniami kierowało Prezydium ZW, składające się na ogół z dziewięciu członków. W III kadencji, w związku z rozwojem działalności socjalno-zdrowotnej, nastąpiło jej wyodrębnienie i podporządkowanie nowemu wiceprezesowi ds. socjalnych i zdrowia. Zwiększono tym samym liczbę wiceprezesów do trzech.
Plenarne posiedzenia Zarządu Wojewódzkiego odbywały się raz na kwartał, a jego Prezydium – co miesiąc. Na posiedzeniach tych rozpatrywano węzłowe problemy wojewódzkiej organizacji związkowej, wynikające przede wszystkim z sytuacji społeczno-politycznej w kraju i w kołach Związku oraz w środowisku emerytów i rencistów wojskowych. Wszystkie posiedzenia ZW odbywały się z udziałem przewodniczących WKR i WSK, prezesów kół oraz przewodniczących komisji problemowych. Począwszy od 1987 roku wprowadzono nową formę działalności Prezydium ZW – wyjazdowe posiedzenia prezydium do wytypowanych kół.
Na początku sierpnia 1981 roku środowisko związkowe zostało zaangażowane w podjętą przez władze państwowe walkę ze spekulacją.
Wprowadzenie stanu wojennego (13.12.1981 r.) wytworzyło zupełnie nową sytuację, która następnego dnia była przedmiotem obrad ZW z udziałem prezesów kół. W rezultacie przyjętych ustaleń, 99. członków Związku z całego województwa włączono do różnych struktur organizacyjnych: grup operacyjnych, grup antyspekulacyjnych, komisji rozdziału darów z zagranicy, kolegiów orzekających itp. W marcu 1982 r. członkowie Związku włączyli się do powstających Obywatelskich Komitetów Ocalenia Narodowego (OKON), a od września, po ukonstytuowaniu się Krajowej Rady Patriotycznego Ruchu Ocalenia Narodowego (PRON), działali także i w tych strukturach.
Po naradzie prezesów ZW w Warszawie w styczniu 1983 r., dotyczącej sytuacji społeczno-politycznej po zawieszeniu stanu wojennego, odbyła się podobna we Wrocławiu z prezesami kół. Dotyczyła ona głównie toczącej się wówczas dyskusji odnośnie miejsca Związku w nowej sytuacji oraz poszukiwań pola dla jego działalności. Ustalono konieczność nawiązania ściślejszej współpracy z innymi organizacjami społecznymi i państwowymi, a w szczególności z: PRON, LOK, ZBOWiD, Kuratorium Oświaty i Wychowania, z jednostkami wojskowymi, przy których funkcjonują koła, a także doskonalenia pracy w zakresie socjalnym i zdrowia, w tym szczególnie odnośnie niesienia pomocy najbardziej jej potrzebującym.
W styczniu 1983 r. rozpoczęto przygotowania do nowej akcji politycznej – kampanii wyborczej do rad narodowych. W ciągu półrocznej działalności członkowie Związku brali czynny udział w naradach i spotkaniach organizowanych na różnych szczeblach instancji dzielnicowych i wojewódzkich. Uczestniczyli w 65. zebraniach przedwyborczych. W wyborach (17.06.1983 r.) zaangażowanych było 350. członków. Z poręczenia różnych organizacji kandydowało na radnych 14. członków Związku, w kolegiach wyborczych pracowało 4., a 76. było mężami zaufania. Za aktywną działalność w tej akcji, w lipcu 1984 r. Rada Państwa nadała 50. członkom naszej organizacji „Medale 40. lecia Polski Ludowej”, a Wojewódzka Rada PRON wyróżniła 130. członków dyplomami uznania.

II Zjazd Wojewódzki odbył się 20 kwietnia 1985 roku w Klubie ŚOW. Zarząd Główny ZBŻZ reprezentował gen. bryg. Brunon Marchewka. Ukonstytuowały się określone statutem władze wojewódzkie Związku. Prezesem ZW został ponownie płk Józef Pietrzykowski, przewodniczącym WKR płk Mikołaj Jakubczyc, a przewodniczącym WSK płk Kazimierz Przytocki. Wiceprezesami zostali: płk Stefan Dubrawski i płk Romuald Gietkiewicz, a sekretarzem – płk Jerzy Michałowicz i skarbnikiem – płk Tadeusz Grudzień. Wybrano sześciu delegatów na zjazd krajowy: sierż. szt. Romana Dublanicę, por. rez. Wandę Byrską, pułkowników: Romana Gietkiewicza, Floriana Jarczewskiego, Aleksandra Łysakowskiego i Józefa Pietrzykowskiego.
Zjazd dokonał oceny działalności ogniw i członków Wojewódzkiej Organizacji ZBŻZ w minionej kadencji. Całokształt czteroletniej działalności prowadzonej w sferach: organizacyjnej, ideowo-wychowawczej i socjalno-zdrowotnej przyczynił się do wewnętrznej konsolidacji członków Związku i umocnienia jego roli w środowisku byłych żołnierzy zawodowych. Odnotowano wyraźny wzrost liczby członków naszego Stowarzyszenia, którzy aktywnie włączali się w nurt życia politycznego i społecznego Wrocławia i województwa, i to w czasach niezwykle złożonych dla Polski.
W działalności wojewódzkiej organizacji związkowej wyraźnie wyróżniały się dwa okresy. Pierwszy przypadał na lata 1981 – 1986, który charakteryzował się systematycznym wzrostem liczby kół i członków. I tak: w 1982 r. powstały cztery nowe koła z 400. nowymi członkami; w 1985 r. – dwa koła z 155. członkami. W 1986 r. liczba kół ustabilizowała się na poziomie 24., zrzeszając 1585. członków.
Drugi okres, w latach 1986 – 1991, cechował się pewnymi zmianami strukturalnymi, polegającymi na podziale dużych kół i wolniejszym niż poprzednio wzroście liczby członków. W tym czasie wystąpiło zjawisko dzielenia się kół i w ten sposób powstawania kół nowych. Przyczyną podziału była nie tyle ich wielkość, ile chęć dostosowania miejsc działalności do rejonów zamieszkania członków.
Szczytowym w rozwoju wojewódzkiej organizacji związkowej był rok 1989, w którym istniało 26 kół, zrzeszających 1829. członków. Od tego czasu następował niewielki ale systematyczny spadek liczby kół i członków, między innymi na skutek zawieszenia w 1991 r. działalności kół przy studiach wojskowych uczelni wrocławskich. Na początku drugiego dziesięciolecia wystąpiły więc niepokojące objawy i niebezpieczne tendencje.
Po II Zjeździe ZBŻZ następowała wyraźna zmiana działalności związkowej zmierzająca ku problematyce wewnątrzzwiązkowej, współpracy z innymi organizacjami, realizacji patriotyczno-obronnego wychowania młodzieży i ku sprawom emerytalno-rentowym. Wynikało to również z faktu, że znaczna część członków Związku była zatrudniona w systemie Obrony Cywilnej, w Lidze Obrony Kraju, w szkołach podstawowych i ponadpodstawowych, w studiach wojskowych wyższych uczelni cywilnych Wrocławia. Na dzień 31 grudnia 1990 r. na terenie województwa wrocławskiego na stanowiskach ds. OC w administracji rządowej i samorządowej oraz w zakładach pracy zatrudnionych było 308. byłych żołnierzy zawodowych, na ogólną liczbę 466 takich stanowisk. Po roku 1989, mimo bardzo pozytywnych opinii i referencji, znaczna część tych osób, na ogół z przyczyn politycznych, musiała opuścić swoje miejsca pracy.
Decydujące znaczenie dla działalności Związku, a zwłaszcza jego kół, miała współpraca z dowództwami jednostek wojskowych i z żołnierzami zawodowymi w służbie czynnej. Wszystkie koła były i nadal są usytuowane przy poszczególnych jednostkach lub instytucjach wojskowych, korzystały z odpowiednich pomieszczeń z wyposażeniem, a także z pomocy rzeczowej.
Związek nasz na trwałe wpisał się w środowisko wojskowe. Od 1984 r. stało się już tradycją uczestniczenie prezesów kół i ZW w uroczystościach z okazji świąt jednostek i wojskowych, pożegnania żołnierzy zawodowych odchodzących do rezerwy, w spotkaniach z dowódcami jednostek i z kadrą zawodową. Odbywały się również spotkania dowódcy ŚOW z prezesami zarządów wojewódzkich ZBŻZ, działających na obszarze okręgu.
Ważnym wydarzeniem w życiu wojewódzkiej organizacji związkowej było wręczenie Zarządowi Wojewódzkiemu sztandaru ufundowanego przez Radę Młodzieżową ŚOW. 12 października 1988 r. na uroczystej zbiórce stanu osobowego WSOWInż, z udziałem licznych gości i członków Związku, dowódca ŚOW gen. dyw. Henryk Szumski dokonał jego wręczenia prezesowi ZW płk. Józefowi Pietrzykowskiemu.

Działalność ZBŻZ w latach 1989-1997.

III Zjazd Wojewódzki odbył się 15 kwietnia 1989 r. w Klubie ŚOW, w którym uczestniczyło 90. delegatów. Prezesem ZW został płk Stanisław Brzeziński, przewodniczącym WKR płk Kazimierz Nicewicz, a przewodniczącym WSK płk Stefan Jatczak. Wiceprezesami zostali: płk Franciszek Podgóreczny, gen. bryg. Mieczysław Mazur i płk Ryszard Klebanowicz, a sekretarzem – płk Jerzy Michałowicz. Wybrano sześciu delegatów na zjazd krajowy: chor. Juliana Kłosowicza, ppłk. Rudolfa Porębskiego oraz pułkowników: Stanisława Brzezińskiego, Jerzego Michałowicza, Józefa Pietrzykowskiego i Antoniego Siemińskiego.
Na dzień 31 grudnia 1988 r. wojewódzka organizacja związkowa liczyła 1799. członków, w tym: 1. generała, 1399. oficerów, 202. chorążych, 197. podoficerów – zrzeszonych w 27. kołach. Od 1985 roku przyjęto 586. członków, ubyło zaś 191. Stan członków w stosunku do liczby emerytów i rencistów wojskowych województwa wrocławskiego wynosił 56,4%.
W czasie obrad III Zjazdu na plan pierwszy wysunęły się postulaty dotyczące sytuacji społeczno-politycznej w kraju oraz pogarszającej się sytuacji materialnej emerytów i rencistów wojskowych. Delegaci odnieśli się pozytywnie do zmian w kraju, dostrzegając oznaki postępu na drodze ku porozumieniu wszystkich Polaków, deklarując aktywne jego wspieranie. Wyrażono też nadzieję, że w odrodzonej politycznie i moralnie Polsce nie zabraknie woli sprawiedliwego, zgodnego z powszechnymi oczekiwaniami, rozwiązania sytuacji prawnej i materialnej weteranów walki i pracy, w tym byłych żołnierzy zawodowych. Delegaci postanowili w swojej działalności skupić się głównie na żywotnych sprawach swoich członków oraz na sprawach wewnątrzzwiązkowych. Miało to swoje uzasadnienie w trudnej i niestabilnej sytuacji gospodarczej kraju, wynikającej z galopującej inflacji oraz ze zróżnicowanej sytuacji materialnej emerytów i rencistów wojskowych.

IV Zjazd Wojewódzki odbył się 17 kwietnia 1993 roku w Klubie ŚOW, na który przybyło 59. delegatów. Zarząd Główny ZBŻZ reprezentował jego prezes płk Antoni Przestaszewski. Prezesem ZW został wybrany gen. bryg. Mieczysław Mazur, przewodniczącym WKR ppłk Jan Rogala, a przewodniczącym WSK płk Stefan Jatczak. Wiceprezesami zostali: ppłk Rudolf Porębski, płk Józef Stępnicki i ppłk Kazimierz Derkacz, a sekretarzem – płk Zdzisław Mech i skarbnikiem – ppłk Czesław Kociemski. Wybrano trzech delegatów na zjazd krajowy: gen. bryg. Mieczysława Mazura, płk. Stanisława Osińskiego i płk. Józefa Stępnickiego.
Trzecia kadencja, podobnie jak i dwie poprzednie, miała swoją specyfikę i dramaturgię. Determinowały je przede wszystkim dokonujące się przemiany ustrojowe z wszystkimi wynikającymi konsekwencjami o charakterze gospodarczym, społecznym i politycznym. Wymagało to od wielu emerytów i rencistów wojskowych określonej reorientacji politycznej, ideologicznej a nawet światopoglądowej. Członkowie Związku, nie bez wewnętrznych oporów, w zdecydowanej większości poparli zachodzące przemiany. Z ufnością spoglądali w przyszłość wierząc, że ustalenia „okrągłego stołu”, a przede wszystkim późniejsza transformacja ustrojowa, przyniosą zmiany na lepsze. Późniejszy rozwój wydarzeń, będący stopniowym odchodzeniem od przyjętych ustaleń, przyniósł więcej rozczarowań niż satysfakcji. Totalna i bezpardonowa krytyka minionego 45-lecia, dzielenie Polaków na lepszych i gorszych, niemal obłędna nienawiść i żądza odwetu ze strony członków tzw. ruchu solidarnościowego, pozbawiła środowisko wojskowe tradycyjnych uprawnień, emerytów zaś złudzeń na rychłą rewaloryzacje rent i emerytur „starego portfela”.

Działalność ZBŻZ w latach 1997-2009.

V Zjazd Wojewódzki odbył się 24 maja 1997 roku, jak zwykle w Klubie ŚOW. Zarząd Główny Związku reprezentował jego prezes płk Zenon Biesaga. Wybrano: 35. osobowy ZW, którego prezesem został ponownie gen. bryg. Mieczysław Mazur, 5. osobową WKR z przewodniczącym płk. Stanisławem Brzezińskim i 3. osobową WKR z przewodniczącym płk. Stefanem Jatczakiem, a po jego śmierci funkcję tą pełnił ppłk Zbigniew Balicki. Wiceprezesami zostali: gen. bryg. Zdzisław Barszczewski, płk Józef Stępnicki i płk Zdzisław Urbaniak, który zrezygnował z tej funkcji i objął ją po nim płk Józef Gajerski. Sekretarzem ZW został ppłk Mieczysław Piotrowicz, a skarbnikiem – ppłk Czesław Kociemski. Wybrano trzech delegatów na zjazd krajowy: gen. bryg. Mieczysława Mazura, płk. Stanisława Osińskiego i ppłk. Adama Flaszę. ZW wybrał ze swego składu 11 osobowe prezydium, a do bieżącej pracy z jego składu samoistnie wyłonił się zespół roboczy (prezes, wiceprezesi, sekretarz i skarbnik). Zespół ten spotykał się raz w tygodniu, aby w sposób operatywny rozstrzygać wyłaniające się problemy, bez konieczności zbierania całego Prezydium ZW. W ramach Zarządu Wojewódzkiego utworzono trzy komisje problemowe:
a/ Komisję Społeczno-Organizacyjną i Informacyjną, którą kierował płk Józef Adamczyk;
b/ Komisję Socjalną i Zdrowia, pod kierownictwem płk. Józefa Kuźniaka;
c/ Komisję Odznaczeń, Porad Prawnych, Historii i Archiwizacji, którą kierował płk Stanisław Leszczyński.
Na dzień zjazdu wojewódzka organizacja związkowa liczyła 22 koła i 1322. członków.
W okresie tym nasiliły się niekorzystne dla środowiska tendencje władz ustawodawczych i wykonawczych w naszym kraju oraz klęska żywiołowa w postaci wielkiej powodzi, jaka nawiedziła Wrocław w lipcu 1997 roku. Wywarły one istotny wpływ na działalność ZW i jego prezydium oraz zarządów kół.
Pierwszym poważnym wyzwaniem dla Prezydium ZW, Komisji Socjalnej i Zdrowia ZW i zarządów kół, któremu w pełni wymienione ogniwa naszego Związku sprostały, było udzielenie pomocy kilkudziesięciu osobom z naszego środowiska, którzy ponieśli poważne straty materialne w wyniku wspomnianej wielkiej powodzi. Podkreślić również trzeba, że nasi członkowie wrażliwi na nieszczęścia ludzkie zebrali spontanicznie 6500 zł. i wręczyli je dwojgu kombatantom, którzy ponieśli duże straty w czasie powodzi. Godzi się także wspomnieć, że ZW wspólnie z zarządami kół natychmiast zorganizował ocenę zniszczeń powodzią mienia emerytów i rencistów wojskowych zamieszkałych we Wrocławiu i w wyniku podjętych operatywnych działań oraz dużej życzliwości dyrektora WBE płk. Jerzego Bąka do końca roku przyznano 24. powodzianom po 4 tys. zł., niezależnie od przyznanych przez Rząd RP 3. tys. zł., a dla 11. osób lżej dotkniętych skutkami powodzi – po 1. tys. zł.
Od września 1997 roku, po wyborach do parlamentu, gdy do władzy doszła nieprzychylna naszemu środowisku nowa koalicja AWS-UW, zaczęły się jej niekorzystne dla emerytów i rencistów wojskowych działania. Przygotowano i przyjęto przez parlament nowelizację ustawy z 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin, w której przewidziano niekorzystną dla środowiska cenową waloryzację emerytur i rent, zamiast dotychczasowej płacowej.
W kolejnym, 1999 roku, jakby tego było mało, rządzący wprowadzili w naszym kraju cztery poważne reformy: opieki zdrowotnej, ubezpieczeń społecznych, administracji oraz oświaty i wychowania. Ze względu na potrzeby ciągłego leczenia osób z naszego środowiska (wiek i stan zdrowia), najbardziej dotknęła go wyjątkowo źle przygotowana i wdrażana reforma opieki zdrowotnej, w tym także poważny wzrost cen leków. Wiele wysiłku, zabiegów i nieraz determinacji kosztowało Komisję Socjalną i Zdrowia ZW, aby wspólnie z komendą 4. WSKzP i życzliwymi środowisku lekarzami, trochę złagodzić negatywne skutki tej reformy.
W pracy ZW i jego prezydium oraz kół wiele uwagi poświęcano sprawom umacniania naszego Związku na wszystkich szczeblach organizacyjnych, zacieśnienia współpracy z jednostkami patronackimi i z innymi pokrewnymi stowarzyszeniami oraz NSZZ Policjantów, a także z kolejnymi dyrektorami WBE – płk Ryszardem Szablewskim i płk. Leszkiem Kozigrodzkim, z którymi układała się wręcz wzorowo. Podkreślić trzeba, że działalność Związku w województwie spotkała się ze zrozumieniem, aprobatą i dużą życzliwością ze strony dowództw ŚOW i 3. KOP, komend WSO i 4. WSKzP oraz jednostek patronackich a także różnych stowarzyszeń.
W okresie tym główną uwagę skupiono na udzielaniu pomocy socjalnej i w zakresie zdrowotnym dla najbardziej ich potrzebujących, w oparciu o dobre rozpoznanie potrzeb, aby była celnie adresowana. Posiadane przez WBE środki finansowe na cele socjalne starano się przede wszystkim przeznaczać na pomoc dla najbiedniejszych, na zakup leków i dla rodzin wielodzietnych żyjących często w ubóstwie. Dzięki doskonałej współpracy z kolejnymi dyrektorami WBE i jego pracownikami, udało się to w pełni realizować. W porozumieniu z komendą 4. WSKzP zorganizowano pomoc medyczną dla osób obłożnie i przewlekle chorych w ich domach, których liczba z roku na rok zwiększała się, np. z 35. w 1997 r. do ponad 53. w 2000 r.
Działalnością tą zajmowała się Komisja Socjalna i Zdrowia ZW(KSiZ), którą skutecznie kierował płk Józef Kuźniak. Pracowała ona w składzie: Zespół Pomocy Materialnej Emerytom i Rencistom Wojskowym, której przewodniczył płk Mieczysław Pudelewicz i Zespół Opieki Zdrowotnej z płk. lek. med. Jerzym Kotkiewiczem, jako jej przewodniczącym. Do składu komisji powołano również pełnomocnika ZW ds. mieszkaniowych płk Mariana Morę. Pieczę nad całością spraw socjalnych i w zakresie opieki zdrowotnej w ogniwach organizacyjnych Związku sprawował, z ramienia prezydium ZW, wiceprezes ZW gen. bryg. Zdzisław Barszczewski.
Komisja ta w swej pracy przyjęła podstawowe przesłanie: „Być bliżej ludzi z naszego środowiska potrzebujących pomocy”, które zdeterminowało jej czteroletnią działalność. W tym celu, już w 1997 r. opracowano i rozpowszechniono w kołach naszego Związku „Główne kierunki i zakres działania pionu ds. socjalnych i zdrowia ZW Związku we Wrocławiu”, które uporczywie i konsekwentnie wdrażano.
ZW wyrażał protesty i stanowiska, które przesyłał do władz ustawodawczych i wykonawczych oraz klubów parlamentarnych, gdy były zagrażane interesy środowiska emerytów i rencistów wojskowych, gdy np. zamierzano zlikwidować WBE i tym samym praktycznie pozbawić środowisko funduszy na pomoc socjalną, gdy znów zaczęto niekorzystnie majstrować przy ustawie emerytalnej dla żołnierzy itp. Nie milczano, gdy chodziło o obronę honoru i godności żołnierza polskiego, często w sposób niegodziwy atakowanego na łamach prasy, w radiu i TV.
Dużo uwagi poświęcano sprawom zacieśnienia współpracy z jednostkami patronackimi, ze związkami i stowarzyszeniami wojskowymi, a także z NSZZ Policjantów, LOK, Stowarzyszeniem „Rodzina Wojskowa”, z którymi podpisano umowy o współpracę. Niezwykle aktywną współpracę utrzymywano z ZO ZKRPiBWP, szczególnie w dziedzinie kultywowania tradycji oręża polskiego i wspólnego przygotowywania uroczystości z okazji ważnych rocznic historycznych, świąt państwowych i wojskowych, a także przygotowania i przeprowadzenia w 1999 r. konferencji popularno-naukowej poświęconej 60. rocznicy wojny obronnej we wrześniu 1939 r.
Zaniepokojeni niechętnym wstępowaniem do Związku zwalnianej do rezerwy kadry zawodowej, przeprowadzono w pierwszym kwartale 1999 r. uproszczoną pracę badawczą odnośnie przyczyn tego zjawiska oraz perspektyw rozwoju wojewódzkiej organizacji związkowej. Określono przyczyny tak niekorzystnego dla Związku zjawiska. Problemowi temu poświęcono specjalne posiedzenie ZW, w kwietniu 1999 r., podczas którego poddano pogłębionej analizie sytuację w tym względzie i określono jakie działania należy podjąć.

VI Wojewódzki Zjazd Delegatów we Wrocławiu odbył się 19 czerwca 2001 r. Wzięło w nim udział 91. delegatów i 27. zaproszonych gości. Wśród zaproszonych gości byli między innymi: prezes ZG Związku płk dr inż. Zenon Biesaga, komendant – rektor WSO gen. bryg. Ryszard Lackner, przedstawiciel dowódcy ŚOW ppłk Piotr Pertek i inni.
Po wysłuchaniu sprawozdań prezesa Zarządu Wojewódzkiego oraz przewodniczących Wojewódzkiej Komisji Rewizyjnej i Wojewódzkiego Sądu Koleżeńskiego przystąpiono do dyskusji, w której wzięło udział 14. delegatów i zaproszonych gości. Głos zabrali między innymi: płk Biesaga, gen. Lackner i ppłk Pertek. W dyskusji poruszono szereg istotnych problemów, które zostały ujęte w Uchwale Zjazdu, a dotyczące szczebla centralnego przesłano do Zarządu Głównego.
Po zakończeniu dyskusji wybrano 35. osobowy Zarząd Wojewódzki, który na swoim pierwszym posiedzeniu wybrał 11. osobowe prezydium. Prezesem ZW został gen. bryg. Zdzisław Barszczewski, wiceprezesami – płk Józef Drozd, płk Mieczysław Pudelewicz i ppłk Kazimierz Derkacz, zaś sekretarzem – płk Jerzy Dąbrowski i skarbnikiem ppłk Czesław Kociemski. Na przewodniczącego Wojewódzkiej Komisji Rewizyjnej wybrano płk. Stanisława Leszczyńskiego, a Wojewódzkiego Sądu Koleżeńskiego – płk. Józefa Adamczyka. Przewodniczącymi komisji problemowych zostali: organizacyjnej – ppłk Witold Jakóbik, społecznej i proobronnej – ppłk Mieczysław Piotrowicz oraz socjalnej i zdrowia – płk Józef Kuźniak. Na delegatów na VI Krajowy Zjazd Związku wybrano: gen. bryg. Mieczysława Mazura, gen. bryg. Zdzisława Barszczewskiego, płk. Stanisława Osińskiego i ppłk. Witolda Jakóbika.
Na zakończenie obrad przyjęto uchwałę programową zjazdu, w której zaakcentowano najistotniejsze zadania dla wojewódzkiej organizacji związkowej, wynikające z sytuacji społeczno-politycznej w naszym kraju oraz w wojsku, a także z zebrań sprawozdawczo-wyborczych w kołach Związku i z obrad VI Wojewódzkiego Zjazdu.
Sprawnie prowadzący zjazd jego przewodniczący gen. bryg. Antoni Skibiński zapoznał uczestników z projektem Uchwały VI Zjazdu o nadaniu gen. bryg. Mieczysławowi Mazurowi tytułu „Honorowego prezesa Zarządu Wojewódzkiego Związku we Wrocławiu” – za wieloletni duży wkład pracy w sprawną działalność Zarządu Wojewódzkiego Związku. Projekt ten spotkał się z aplauzem jego uczestników.
VI Wojewódzki Zjazd został poprzedzony zebraniami sprawozdawczo-wyborczymi w kołach Związku. Do władz kół wybrano w sumie 91. nowych aktywnych działaczy Związku, co spowodowało odmłodzenie zarządów kół w 72 %. Wybrano m.in.: 10. nowych prezesów kół i 9. nowych sekretarzy. Podobna wymiana nastąpiła również w komisjach rewizyjnych, w których wybrano 14. nowych przewodniczących, a składy komisji zmieniły się w 80 %.
W 2001 r. dużo uwagi poświęcono również przygotowaniom obchodów z okazji 20-lecia powstania naszego Związku. Zasadnicze uroczystości na szczeblu wojewódzkim odbyły się w dniu 18 maja w Klubie ŚOW, które zostały poprzedzone w dniu 13. maja mszą świętą w Kościele Garnizonowym p.w. Św. Elżbiety we Wrocławiu, sprawowaną w intencji żołnierzy WP znajdujących się w służbie czynnej, rezerwie i stanie spoczynku. Na jej zakończenie, wykonana z inicjatywy prezesa ZW gen. Mieczysława Mazura tablica pamiątkowa – poświęcona żołnierzom Wojska Polskiego walczącym na wszystkich frontach II wojny światowej i w ruchu oporu, a po wojnie odbudowującym ze zniszczeń nasz kraj – została odsłonięta i poświęcona przez bp Pazdura.
Uroczystości z okazji 20-lecia Związku, starannie przygotowane i przeprowadzone, spowodowały ożywienie działalności kół i ogniw ZW, były okazją do odpowiedniego uhonorowania najbardziej zasłużonych członków Związku i przyczyniły się do jego spopularyzowania w środowisku wojskowym oraz cywilnym. W ramach obchodów 20-lecia Związku najbardziej zasłużeni jego członkowie zostali odznaczeni: orderami – KOOOP – ppłk Czesław Kociemski, KKOOP – ppłk Adam Flasza i ZKZ – ppłk Tadeusz Wołek; medalem „Za Zasługi dla Obronności Kraju” – 42. ; Medalem Pamiątkowym „XX-lecia Związku” – 155.; Odznaką Honorową „Za Zasługi dla ZBŻZiOR WP” – 62.; wpisem do Honorowej Księgi Zasłużonych dla Związku – 4. i dla Wojewódzkiej Organizacji Związkowej – 8. (uczyniono to po raz pierwszy). Ponadto wręczono kilkaset podziękowań w formie dyplomów od Zarządu Głównego, Zarządu Wojewódzkiego i zarządów kół.
W ramach obchodów 20-lecia Związku zaplanowano również i przeprowadzono w maju z okazji Dnia Zwycięstwa, zawody strzeleckie o puchar prezesa Zarządu Wojewódzkiego. Cieszyły się one dużym zainteresowaniem zarządów i członków kół, bowiem wzięło w nich udział 18. zespołów z 12. kół.
Po VI Wojewódzkim Zjeździe Delegatów naszego Związku, w myśl przyjętej przez Zjazd uchwały, zasadniczy wysiłek ZW, jego prezydium i komisji problemowych oraz kół skoncentrowano przede wszystkim na: wszechstronnym umacnianiu kół – podstawowych ogniw organizacyjnych Związku, w ścisłej współpracy z jednostkami patronackimi; występowaniu w obronie interesów i praw nabytych emerytów i rencistów wojskowych oraz honoru i godności żołnierza polskiego; integrowaniu środowiska emerytów i rencistów wojskowych; operatywnym udzielaniu pomocy socjalnej i w zakresie opieki zdrowotnej najbardziej jej potrzebującym; zacieśnieniu współpracy ze związkami i stowarzyszeniami wojskowymi oraz na popularyzowaniu działalności Związku w środowisku wojskowym i cywilnym, a także na sprawnym funkcjonowaniu wszystkich ogniw organizacyjnych wojewódzkiej organizacji związkowej.
Podkreślić trzeba, że w zasadniczych zadaniach przyjętych do realizacji przez ZW, szczególna rola przypadła Komisji Socjalnej i Zdrowia ZW i w jej składzie Zespołowi Pomocy Socjalnej kierowanemu przez płk. Karola Nowakowskiego oraz Zespołowi Opieki Zdrowotnej, którym kierował płk Jerzy Michałowicz. Pracowały one nieprzerwanie cały rok, na wysokim poziomie, odpowiedzialnie, z wielką wrażliwością na sprawy ludzkie. Duże zasługi w tym zakresie wnieśli przede wszystkim – wiceprezes ZW płk Mieczysław Pudelewicz i skarbnik ZW płk Czesław Kociemski a także społecznikowski skład komisji.
Nową formą pomocy rozpoczętą w 2003 r. było wykonywanie paczek żywnościowych dla najbiedniejszych rodzin. Za zebrane w kołach i indywidualnie pieniądze sporządzono przez społeczników i rozwieziono 125 paczek, każda o wadze 18 – 20 kg. W następnym roku takich paczek wykonano prawie 100. Organizatorem tego wysoce humanitarnego przedsięwzięcia był ppłk Czesław Kociemski wraz ze swoją rodziną.
Na uwagę zasługuje również fakt, że dla najbiedniejszych rodzin ze środowisk kombatanckich oraz emerytów i rencistów wojskowych, niezwykle życzliwy dla środowiska wojskowego Metropolita Wrocławski Kardynał Henryk Gulbinowicz, pośpieszył w 2002 roku z pomocą, wydzielając 5,5 tony ziemniaków, które rozwieziono do domów 90. rodzin.
Praktycznie, z powodzeniem realizowano przesłania: ks. Jana Twardowskiego – „Spieszmy się kochać ludzi, tak szybko odchodzą” i drugie „Nie możemy pomóc wszystkim, ale pomóżmy tym, którym możemy”.
Obok pomocy socjalnej i zdrowotnej organizowano również pomoc prawną dla zainteresowanych osób ze środowiska emerytów i rencistów wojskowych w formie porad prawnych. Udzielali ich raz w tygodniu członkowie Związku – prawnicy wojskowi z Zespołu Prawnego ZW.
Działalność finansowa w okresie całej V kadencji prowadzona była na wysokim poziomie przez niezwykle zaangażowanego i pryncypialnego skarbnika ZW ppłk. Czesława Kociemskiego. Potwierdziły to kontrole prowadzone przez Wojewódzką Komisję Rewizyjną.
Wielki społecznik ppłk Kociemski jest także pełnomocnikiem Zarządu Fundacji Pomocy Emerytom i Rencistom Wojskowym przy ZW, którą to funkcję sprawuje już przez trzy kadencje, w sposób niezwykle zaangażowany i odpowiedzialny. Dzięki jego staraniom Fundacja ta jest co roku zasilana liczącymi się środkami finansowymi.
Ogólnie dobrze układała się współpraca ze stowarzyszeniami, zwłaszcza z zarządami okręgowymi: ZKRPiBWP, ZIW i ZŻ LWP oraz organizacjami, z którymi ZW podpisał porozumienie o współpracy, a także z ZW NSZZ Policjantów. Podejmowanie wielu wspólnych przedsięwzięć było w sumie korzystnych dla środowiska emerytów i rencistów wojskowych oraz ich rodzin. Do niewątpliwych osiągnięć należało utworzenie koła Stowarzyszenia „Rodzina Wojskowa” w Oleśnicy, w czym była duża osobista zasługa prezesa Koła „Lotnik” ppłk Adama Flaszy i zarządu koła.
W 2003 roku jednym z głównych zadań było przygotowanie wojewódzkiej organizacji do referendum w sprawie przystąpienia Polski do Unii Europejskiej. W tym celu Zarząd Wojewódzki wydał apel do wszystkich członków Związku i ich rodzin, a na zebraniach kół i na posiedzeniu Zarządu Wojewódzkiego problematyka ta była szeroko omawiana również z udziałem pełnomocnika wojewody dolnośląskiego ds. integracji z UE dr Józefem Piniorem. Według posiadanych informacji, członkowie Związku i emeryci wojskowi z rodzinami wzięli masowo udział w referendum.
Dobrze układa się współpraca z dowódcami i szefami instytucji wojskowych, a szczególnie z dowództwem ŚOW, które stwarza wręcz doskonały klimat dla działalności naszej wojewódzkiej organizacji związkowej, udziela wszechstronnej pomocy w organizowaniu wycieczek i podróży wojskowo-historycznych. Stworzyło także możliwość udziału naszych członków w ćwiczeniach taktyczno-bojowych z wykorzystaniem czołgów „Leopard II” na poligonie Żagań oraz w uroczystości nadania, z inicjatywy członków naszego Związku, Ośrodkowi Szkoleniowemu Poligonowego Wojsk Lądowych w Żaganiu – imienia gen. dyw. Zbigniewa Ohanowicza.
ZW był współorganizatorem uroczystości z okazji różnych świąt wojskowych i państwowych oraz ważnych rocznic, w których stale uczestniczył nasz poczet sztandarowy; konferencji i sympozjów naukowych oraz szczególnych spotkań, np. z gen. W. Jaruzelskim.
Podjęto również aktywne działania w sprawie obrony honoru i godności gen. Wojciecha Jaruzelskiego, w związku z książką – paszkwilem „Generał ze skazą” i przedłużającym się tendencyjnie prowadzonym procesem dotyczącym wypadków grudniowych w 1970 roku.
Na koniec 2004 roku wojewódzka organizacja związkowa nadal liczyła 22 koła o stanie 1189. członków (w 2001 – 1260), w tym: 9. generałów, 917. oficerów, 174. chorążych, 74. podoficerów, 2. podchorążych i 13. kobiet. W sumie w ciągu czterech lat ubyło 71 członków. Średnia wieku członków wynosiła ponad 70 lat.
Warto jeszcze podać, że od 2003 roku Zarząd Wojewódzki i Koło „Budowlani” organizowały corocznie podróż wojskowo-historyczną szlakiem walk 1. AWP po trzech trasach: przez Wał Pomorski, trasą nadwiślańską i nadodrzańską, które wszystkie kończyły się w Kołobrzegu.
W sumie korzystne dokonania wojewódzkiej organizacji związkowej w VI kadencji, zawdzięczać należy przede wszystkim rzetelnej i zaangażowanej pracy większości prezesów i zarządów kół oraz licznej rzeszy oddanych społeczników, dobrej pracy Prezydium ZW i jego zespołu roboczego a także komisji i zespołów problemowych.

VII Zjazd Wojewódzki, który odbył się 20 czerwca 2005 r., z udziałem 93. delegatów reprezentujących 1189. członków zrzeszonych w 22. kołach oraz licznego grona zaproszonych gości, dobrze ocenił minioną kadencję. I choć nie przyniosła ona środowisku wszystkich oczekiwanych rozwiązań, to na wyróżnienie zasługuje duża aktywność ZW i jego ogniw organizacyjnych w zakresie przeciwdziałania wszelkim przejawom godzącym w dobre imię żołnierzy WP i środowiska wojskowego oraz obrony interesów emerytów i rencistów wojskowych, a także organizowania pomocy socjalnej i opieki zdrowotnej dla najbardziej ich potrzebujących.
W całej kadencji zmarło 157. członków, tj. około 13 % ogólnej liczby członków wojewódzkiej organizacji. Pomimo czynionych wysiłków nie udało się utrzymać stanu liczebnego Związku na poziomie sprzed czterech lat, chociaż liczba emerytów i rencistów wojskowych stale rosła.
Podczas zjazdu wybrano 25. osobowy Zarząd Wojewódzki, 5. osobową Wojewódzką Komisję Rewizyjną, 3. osobowy Wojewódzki Sąd Koleżeński i 3. delegatów na VII Zjazd Krajowy.
Prezesem Zarządu Wojewódzkiego został ponownie wybrany gen. bryg. Zdzisław Barszczewski, a wiceprezesami: płk Józef Drozd, płk Mieczysław Pudelewicz (obaj ponownie) i płk Bogdan Sędziak, sekretarzem – płk Jerzy Dąbrowski (ponownie) i skarbnikiem – st. chor. szt. Adam Chodaczyński. W skład 9. osobowego prezydium ZW, poza wymienionymi osobami funkcyjnymi, weszło trzech prezesów kół w charakterze członków prezydium: płk Jerzy Marczak, płk Adolf Sitarz i płk Jan Stępień. Przewodniczącym WKR został płk Jan Majcher, a WSK – płk Włodzimierz Kaucz. Zaszczyt reprezentowania Wrocławskiej Organizacji Związkowej na VII Krajowym Zjeździe Związku powierzono: gen. bryg. Zdzisławowi Barszczewskiemu, płk. Stanisławowi Osińskiemu i płk. Bogdanowi Sędziakowi.
Powołano, jak dotychczas, trzy komisje problemowe: organizacyjną – z płk. Adolfem Sitarzem na czele, społeczną – z ppłk. Mieczysławem Piotrowiczem oraz socjalną i zdrowia – z płk. Janem Stępniem. Zespół opieki zdrowotnej i specjalnej (paliatywnej) przejął od płk. Jerzego Michałowicza – ppłk Kazimierz Derkacz, a Zespół prawny – płk Henryk Liszka.
Był to Zjazd nakazujący kontynuację dobrej działalności Wrocławskiej Organizacji Związku z poprzedniej kadencji – bogatszej o nowe doświadczenia, realizowanej w zmieniających się bardziej niekorzystnych uwarunkowaniach.
Ważnym zadaniem, na progu kadencji nowych władz wojewódzkich, było przygotowanie i przeprowadzenie na wysokim poziomie organizacyjnym i merytorycznym przedsięwzięć związanych z godnym uczczeniem 25-lecia Związku. Chodziło głównie o to, aby rzetelnie ocenić 25-letni dorobek Wrocławskiej Organizacji Związku i określić zadania na przyszłość, a także wykorzystać z tej okazji aktywność Zarządu Wojewódzkiego i kół na rzecz jej umocnienia i spopularyzowania działalności w środowisku wojskowym i cywilnym.
Z okazji 25-lecia Związku, na szczeblu wojewódzkim zaplanowano i przeprowadzono w 2006 r. następujące przedsięwzięcia:
  • zawody strzeleckie o puchar prezesa Zarządu Wojewódzkiego, w maju;
  • spotkanie pokoleń związkowców z zaproszonymi gośćmi na obiektach Wyższej Szkoły Oficerskiej Wojsk Lądowych, na które zaproszono 250. zasłużonych członków Związku i ponad 50. gości. Po uroczystej akademii, odbył się dla wszystkich piknik na Ośrodku Jeździeckim Uczelni na Rakowie, 9. czerwca;
  • uroczystą mszę świętą w Bazylice Mniejszej p.w. Św. Elżbiety w intencji środowiska wojskowego i członków naszego Związku, celebrowaną przez bp Edwarda Janiaka, 11. czerwca;
  • podróż wojskowo-historyczną szlakiem walk 1. A WP na Wale Pomorskim i o zdobycie Kołobrzegu, czerwiec;
  • turniej w tenisie ziemnym na kortach jednostki w Oleśnicy, którego głównym organizatorem było Koło „Lotnik” w Oleśnicy, czerwiec;
  • opracowanie i wydanie książki wspomnieniowej o działalności Wrocławskiej Organizacji Związku p.t.: „Wierni Ojczyźnie”, a także jubileuszowego biuletynu Zarządu Wojewódzkiego „Po Służbie”, maj.
Odbyło się także, z inicjatywy Prezydium ZW, wmurowanie tablicy w Bazylice Mniejszej p.w. Św. Elżbiety z napisem „Polskim saperom, uczestnikom rozminowania ojczystego kraju, który obficie zrosili swą krwią, aby społeczeństwo mogło w nim żyć bezpiecznie. Ku chwale i wiecznej pamięci. Wdzięczni Dolnoślązacy. Wrocław grudzień 2006”. Mszę świętą w ich intencji celebrował kardynał Henryk Gulbinowicz – niezwykle życzliwy żołnierzom Wojska Polskiego, który poświęcił tę tablicę. Honorowy patronat nad tym przedsięwzięciem sprawował wojewoda dolnośląski Krzysztof Grzelczyk.
Oprócz tego, do listopada 2006 r., w większości kół odbyły się uroczyste spotkania członków i zaproszonych gości, oceniające ich dotychczasowy dorobek i osiągnięcia oraz określające zadania na najbliższą przyszłość.
Na koniec rozważań o 25-letniej działalności wojewódzkiej organizacji Związku podkreślić mocno trzeba, że w pomyślnej realizacji jej zadań w tym okresie, ważny udział miały Wojewódzkie Komisje Rewizyjne i komisje rewizyjne kół, wszystkich kadencji. To one w sposób rzeczowy i jednocześnie życzliwy wskazywały zarządom niedociągnięcia lub uchybienia w pracy społecznej i w ten sposób pomagały realizować zadania na dobrym poziomie.

W ciągu 25-letniej owocnej działalności Wojewódzkiej Organizacji Związku we Wrocławiu, dobrze służącej jego członkom i całemu środowisku emerytów i rencistów wojskowych, pracowało w jej składzie, zarówno w ZW i jego ogniwach organizacyjnych, jak również w kołach, wielu członków z pasją społecznikowskiego działania, aktywnie i uporczywie walczących o interesy tego środowiska, a także o dobre imię i godność żołnierza polskiego, chcących pomagać swoim byłym towarzyszom broni i ich rodzinom, zwłaszcza chorym, żyjącym w niedostatku lub znajdujących się w trudnej sytuacji życiowej. Oni po odejściu do rezerwy lub w stan spoczynku, nie spoczęli, a nadal byli w służbie dla swojego środowiska, spieszyli z pomocą jej potrzebującym. Oni, ich setki, w kołach i Zarządzie Wojewódzkim, byli prawdziwą „solą” naszego Związku w województwie wrocławskim. Wszystkim im należą się najwyższe uznanie, wyrazy głębokiego szacunku i szczerej wdzięczności.
Wielu z nich zostało wyróżnionych odznaczeniami związkowymi, wojskowymi i państwowymi. Wypada podać, że od ustanowienia Odznaki Honorowej „Za Zasługi dla ZBŻZ” zostało nią wyróżnionych w województwie ponad 600. członków i osób wspierających, a w latach 1997 – 2004 medalami ZZdOK zostało odznaczonych prawie 250. członków i otrzymało Medale XX lecia Związku ponad 200 osób i Medale XXV lecia Związku – ponad 300.
Najwyższym chyba wyróżnieniem za aktywną i konstruktywną pracę społeczną oraz szczególne zasługi dla Związku, jest wpisanie nazwisk członków do „Honorowej Księgi Zasłużonych dla Związku”. Godzi się wymienić ich imiona i nazwiska.
Przez Zarząd Główny Związku, w latach 1988 – 2005, zostali wyróżnieni:
płk Józef Pietrzykowski, płk Jerzy Michałowicz, płk Romuald Gietkiewicz, gen. bryg. Mieczysław Mazur, płk Stanisław Brzeziński, ppłk Rudolf Porębski, płk Zdzisław Mech, ppłk Czesław Kociemski, płk Józef Stępnicki, płk Bolesław Tabor, płk Mieczysław Pudelewicz, płk Władysław Lejczak, płk Stefan Giliński, płk Stanisław Osiński, płk Józef Drozd, płk Józef Adamczyk, gen. bryg. Zdzisław Barszczewski, ppłk Michał Aniszewski, płk Bronisław Jakimowicz, płk Tadeusz Lech i płk Jerzy Dąbrowski.
Wpisem do „Honorowej Księgi Wrocławskiej Organizacji Związku” zostali wyróżnieni w tym okresie:
płk Zygmunt Wojtasik, płk Józef Kuźniak, płk Tadeusz Lech, płk Józef Adamczyk, płk Zdzisław Urbaniak, płk Stanisław Hanczko, płk Stanisław Leszczyński, płk Franciszek Michalski, płk Edward Michalski, ppłk Tadeusz Sobczak, płk Marian Mora, ppłk Andrzej Szary, ppłk Jerzy Raczyński, płk Jan Stępień, płk Feliks Zielewicz, ppłk Tadeusz Motyka, ppłk Kazimierz Marciniak, mjr Jan Kotowicz, płk Jerzy Dąbrowski, st. sierż. Roman Dublanica, por. Jan Grygorcewicz, płk Józef Homa, płk Adam Malko, płk Jerzy Marczak, ppłk Marian Masiukiewicz, płk Wiesław Rózga, ppłk Czesław Kulig, płk Maurycy Piotrowski, ppłk Mieczysław Piotrowicz, ppłk Stanisław Półtoraczyk, płk Adolf Sitarz, ppłk Jan Słociak i płk Kazimierz Wydrowski.
Wspomnieć jeszcze trzeba, że na uroczystości 25 lecia Związku na szczeblu wojewódzkim, zorganizowane z rozmachem, na wysokim organizacyjnym i merytorycznym poziomie, na obiektach WSOWL, za co ich organizatorzy zebrali wiele gratulacji od członków Związku i zaproszonych wielu znamienitych gości z zewnątrz, a przybyli m.in. – generałowie: Czesław Piątas, Adam Rębacz, Jan Kuriata, Janusz Ornatowski, Fryderyk Czekaj, Mieczysław Mazur, Józef Petruk, Zdzisław Rozbicki, Zbigniew Janoś, Józef Rzemień (reprezentował wojewodę), Kazimierz Jaklewicz, Antoni Skibiński, Antoni Goliszewski, dziekani wojskowi ŚOW, dowódcy jednostek patronackich, prezesi zarządów wojewódzkich związków i stowarzyszeń wojskowych, władze powiatu i miasta Oleśnicy i wielu innych sympatyków i przyjaciół Związku.
Zarząd Wojewódzki i jego Prezydium, pokrzepieni wyrazami uznania, przystąpiły do dalszej rytmicznej i dobrze zorganizowanej pracy, aby rzetelnie wykonać zadania przewidziane w planie zamierzeń na ten jubileuszowy rok. Również w latach następnych, tej VII kadencji władz, nie zniżano poziomu realizacji statutowych powinności i nakreślonych ambitnych zadań, pomimo, że wystąpiły trudności i zagrożenia ze strony Ministerstwa Obrony Narodowej w okresie rządów PiS (2004 – 2006) dla naszej związkowej działalności, wynikające między innymi z wypowiedzenia umowy o współpracę pomiędzy MON a naszym Związkiem. Dzięki jednak dużej życzliwości dowódcy ŚOW, dowódców jednostek i szefów instytucji wojskowych dla Wrocławskiej Organizacji Związku, te dodatkowe trudności i zagrożenia udało się zminimalizować tak, że poziom pracy kół i władz wojewódzkich, pomimo dodatkowych trudności, specjalnie nie ucierpiał..
W okresie VII kadencji władz nastąpiły pewne zmiany w strukturze organizacyjnej WOZ. Otóż w 2006 r. uległ samorozwiązaniu Zarząd Rejonowy Związku w Legnicy, z siedzibą w Głogowie. W związku z tym, decyzją ZG dwa koła z Głogowa i Legnicy weszły w skład WOZ, a w 2008 r. w jej skład weszło również koło ze Świdnicy, podległe dotychczas pod ZR Związku w Kłodzku. W roku tym zostało też utworzone Koło Środowiskowe „Gaj”. Pod koniec tej kadencji WOZ poniosła pewną porażkę, bo w czasie akcji sprawozdawczo wyborczej w kołach na VIII kadencję władz, dwa nieliczne i słabe koła uległy rozwiązaniu – Koło „Logistyk’ przy Logistyce ŚOW i Koło przy WSOWL. Po prostu nie udało się wybrać prezesów tych kół i niektórych członków ich zarządów.

VIII Wojewódzki Zjazd Delegatów, odbył się 25 maja 2009 r., z udziałem 72. delegatów reprezentujących 1031. członków zrzeszonych w 20. kołach oraz licznie przybyłych zaproszonych gości, m.in.: gen. dyw. Adama Rębacza, płk. Jana Pawlika – zastępcę dowódcy ŚOW, gen. bryg. Kazimierza Jaklewicza, gen. bryg. Michała Sikorę, posłów do Parlamentu Europejskiego Józefa Piniora i na Sejm RP Janusza Krasonia, płk Grzegorza Stoińskiego, płk Tadeusza Kwiatosińskiego, płk. Jerzego Panasa, płk. Jana Berezę, ks. prał. Januarego Wątrobę, prezesów zarządów wojewódzkich związków i stowarzyszeń wojskowych, starostę powiatu Oleśnica Zbigniewa Potyrałę i burmistrza tego miasta Jana Bronsia.
Zjazd, któremu sprawnie przewodniczył kol. płk Józef Drozd, dobrze ocenił minioną kadencję władz wojewódzkich, które rzetelnie i odpowiedzialnie realizowały ambitne zamierzenia, w trudniejszych niż poprzednio uwarunkowaniach. Nie udało się jedynie zahamować stałego spadku liczby członków (mniejszego jednak niż średnia w Związku), chociaż czyniono w tym względzie wiele różnych zbiegów.
Dodać jeszcze trzeba, że Wrocławska Organizacja Związku za całokształt działalności w okresie VII kadencji władz oceniona została przez Zarząd Główny Związku jako jedna z najlepszych w kraju.
Podczas zjazdu wybrano 25. osobowy Zarząd Wojewódzki, 5. osobową Wojewódzką Komisję Rewizyjną, 3. osobowy Wojewódzki Sąd Koleżeński i 4. delegatów na VIII Krajowy Zjazd Delegatów.
Prezesem Zarządu Wojewódzkiego został wybrany płk dypl. pil. Janusz Tomczyk, a wiceprezesami: płk Marian Dąbrowski, płk Mieczysław Pudelewicz, który wkrótce niespodziewanie zmarł i na jego miejsce został wybrany płk Roman Teper i płk Bogdan Sędziak, sekretarzem – ppłk Stanisław Wamposzyc, który po roku zrezygnował ze względu na stan zdrowia i sekretarzem został ppłk Mirosław Wiercioch oraz skarbnikiem – st. chor. szt. Adam Chodaczyński. W skład 9. osobowego prezydium ZW, poza wymienionymi osobami funkcyjnymi, weszli w charakterze członków prezydium: płk Jerzy Marczak, płk Lucjan Ławniczek i płk Stanisław Osiński, który po roku zrezygnował z tej funkcji, ze względu na stan zdrowia. Przewodniczącym WKR został płk Antoni Tunkiewicz, a WSK – płk Henryk Liszka. Zaszczyt reprezentowania Wrocławskiej Organizacji Związkowej na VII Krajowym Zjeździe Związku powierzono: płk. Januszowi Tomczykowi, płk. Bogdanowi Sędziakowi, płk. Jerzemu Marczakowi i płk Lucjanowi Ławniczakowi.
Na zakończenie Zjazdu podjęto uchwałę o wyróżnienie ustępującego prezesa ZW gen. bryg. Zdzisława Barszczewskiego tytułem „Honorowy Prezes Zarządu Wojewódzkiego Związku we Wrocławiu” oraz uchwałę programową, która generalnie nakazywała kontynuację dobrej działalności Wrocławskiej Organizacji Związku z okresu VII kadencji władz, z uwzględnieniem nowych doświadczeń i zmieniających się uwarunkowań.
Tuż po Zjeździe spotkał WOZ potężny cios, bowiem zmarł niespodziewanie po operacji wiceprezes ZW ds. socjalnych i zdrowia płk Mieczysław Pudelewicz, mocny filar Prezydium ZW, doskonały organizator i realizator pomocy socjalnej i zdrowotnej dla najbardziej jej potrzebujących, a ponadto inspirator i organizator podróży wojskowo-historycznych, krajowych i zagranicznych. Na Zjazd przygotował jeszcze ładną wystawę, zdjęciową i rzeczową, osiągnięć WOZ w VII kadencji władz wojewódzkich.
Opracował: Witold Jakóbik